Το σημερινό ποστ είναι μια γάργαρη λεπτεπίλεπτη μαρέγκα αγκαθοειδούς εσωστρεφόμενης συναναστροφής το οποίο αφιερώνω αγόγγυστα, οσονούπω και a propos στον αμαγάριστο κατάλευκο συνδετήρα που είναι ξαπλωμένος στο νιπτήρα των παπουτσιών μου.
Να πω εδώ επί τη ευκαιρία, "Μαρία τράβα να δεις. Ανέρχομαι" , πράγμα το οποίο ανέκαθεν σηματοδοτούσε την πάρηβο, την περίοδο όπου κάθε θερσίτης λογοδοτούσε στη περιγραφή με ζεύγος Lax, όχι από κενοφοβία αλλά από αυτούσιο παραζάλισμα. Η σκηνοπηγία εξάλλου δεν προδίδει την σημαίνουσα παραδοχή, είναι γνωστό...
Η ώρα πεσμένη και εσύ κάθεσαι στα μπράτσα σου, μαλαματένιε όφι, όφσετ σαπουνόπερα διμοιρίας μυρμηγκιών σε αποστολή αυτοχθονίας. Τον Ωσηέ μπορεί να μην τον εγνώρισα όμως από εχθές οι μύες μου έχουν δείξει σημάδια κοπρόσεως, κάτι που δεν σημαίνει κάτι αλλά θα ερμηνευθεί πάραυτα από σύσσωμο το καλλιτεχνικό Σερρέωμα ως ένα αβαθμολόγητο ακίνητο.
Ούτε καν-καν θα μπορούσα εγώ ποτέ να φανταστώ οτιδήποτε αλλά η αλήθεια γίνεται ξεκάθαρη μετά την κατάποση πολλών κάιζερ, και εδώ δεν εννοώ τις ομώνυμες μπύρες.
Σαν Μαρίνο κάνανε τον Γιώργο εχθές, αγαπητέ Κώστα. Σαν Χοσέ τον είχαν κάνει εχθές.
""Μην δίνεις και τόση σημασία σε αυτά που σκέφτεσαι γιατί σίγουρα είναι πατούσες", είπε ο μέγιστος φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε", θα έλεγα άμα το είχε πει.
Όπως λέω και εγώ μερικές φορές:" "
Μετά την μεγαγλοιώδη αυτή φράση, έφραξε ο εγκέλαδος και ο ωριόπλουμος αετήσιος χαμός μου εξοστρακίστηκε.
"Κάνε μου μια Χάρη" είπε στον Χάρο η Χαρά και μετά ζητοκραύγασε χαρούμενη από τη χαρά της.
"Δεν νομίζω ότι είναι σοβαρά αυτά που γράφεις εδώ", είχα πει εχθές σε έναν ηλίθιο που έγραφε 9 η ώρα το πρωί χαζομάρες μετά από ατέρμονη αυπνία εξαιτίας διαβάσματος. Και μου είχε απαντήσει με σθένος και περίσσεια παρρησία:
"Άντε και γαμήσου, ηλίθιε"
Δεν ήθελα να μεταφέρω εδώ τις ύβρεις, αλλά παραΣτράτησα και έγινα Χρήστος με αποτέλεσμα να γνωρίζω αυτά που γνώριζα όσο είχα σώας τας φρένας του αυτοκινήτου μου, πριν το τρακάρισμα με νταλίκα στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου.
Εξάλλου, "Doom Spiros σπέρνω", αγαπητό μου φύλλο ελιάς και συνορεύω με τη Λαμία.
Άσχετο και σχετικιστικό ταυτόχρονα αλλά πάνω από Λα, το Ντο.
Κλείνω με τη γνωστό στίχο του ποιητή:
"Σαμ σαμ, α σαμ σαμ"